از وقتی به این خونه اومدم پدیده ی جدیدی رو کشف کردم ."تنهایی"تنهاییم رو کشف کردم، آدم های زیادی رو می شناسم که از تنهایی فرار می کنند حتی بعضی ها رو می شناسم که  به خاطر اونکه مبدا وقتی پیر می شن تنها بمونند در جوونی کلک تنهایی رو برای همیشه می کنند و ازدواج می کنند و اون قدر ازش فاصله می گیرند که حتی اسمش هم از یادشون می ره...اما در من موجودی نرم و آرام نشسته موجودی که از بدو تولد همزادم بود ،موجودی که توی هیاهو ها ساکت میشد وحشت می کرد قهر می کرد...تنها زمانی که با هم تنها می شدیم  عین شیوا در وجودم می رقصید و هستی ام را می آفرید ...از وقتی به این خانه آمدم حضورش رو مستقلا حس کردم ،صورتش را درونم دیدم چند بار کشیدمش  با گل ساختمش تازگی ها کم کم صدایش را هم می شنوم تازگی ها فهمیده ام عمیق ترین لذت ها را به من میدهد  تازگی ها فهمیده ام لحظه ام زمانی لحظه می شود که من باشم و او و رفت و آمد فکر یا من باشم و او و گردش و آن وقت دیدن و حس کردن و کشف کردن ، تازگی ها یاد گرفتم چه طور  بغلش کنم چه طور عاشقش شوم چه طور مواظبش باشم این  ساقه ی ترد و شکننده را که اگر زیاد با خودش بماند کپک می زند و اگر زیاد در جمع باشد خفه می شود باید مواظبش باشم و از وقتی با هم دوست شدیم خودش به من می گوید :بیا برویم بین آدم ها .... خودش به من می گوید :بیا تنها باشیم ... حالا یک قدم جلو تر از گذشته ام که چیزی نامانوس را در درونم حس می کردم و نمی شناختمش و بسیار با هم درگیر می شدیم...حالا فهمیده ام حتی اگر عشق وارد زندگیم شود اجازه ی ورود به این بخش زندگیم را  به او نمی دهم  ...و حالا بر گردیم به مثلث برمودای خودمون "نیلوفر" "سهراب" "آب". بد نیست چند دلیل مستند برای این ادعا ها بیاورم:

چه خوب یادم هست ،عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد:

وسیع باش ، و تنها ، و سر به زیر و سخت.

حیات نشئه ی تنهایی ست .

رفته بودم سر حوض ،تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب.

به سراغ من اگر می آیید . نرم و آهسته بیایید ،مبادا که ترک بردارد. چینی نازک تنهایی من .

صدای آب می آید ،مگر در نهر تنهایی چه می شویند ؟ لباس لحظه ها پاک است .

گاه تنها یی صورتش را به پس پنجره می چسبانید ...........این رو دیدم !

پرده را بر داریم :

بگذاریم که احساس هوایی بخورد . .....بگذاریم که تنهایی آواز بخواند . چیز بنویسد . به خیابان برود...........این رو تجربه کردم!

اردیبهشت امسال بود که با بچه ها رفتیم "شیراز"،هی!عجیبه بعضی از واژه هاچه قدر توی زندگی آدم تکرار می شن ،این شیراز رفتن با شیراز رفتن خانوادگی و تند تند چک کردن حافظ و سعدی و باغ ارم زمین تا آسمون فرق داشت چند روزی رو تو حال و هوای  ساسانیان و قلعه دختر و فیروز آباد ...گذروندیم،اما نقطه ی اوجش زمانی بود که توی اعجاب بیشاپور به معبد آناهیتا رسیدم و مثل آب توی راه رو های باریکش جاری شدم ، حس نیایش تمام وجودم رو گرفت حسی که انگار باید تا آخر عمر تو وجودم ذخیره اش می کردم ،حسی که تو این همه سال با زور چپون کردن مذهب اونم روزی چند نوبت لمسش نکرده بودم.اصفهان که رسیدم شروع کردم در موردش خوندن "یک الهه با قدمتی چند هزار ساله ،یک زن متولد کدام لحظه از تاریخ؟تاریخ نانی هاو اهمیت الهه های مادر،یک زن در ارتباط با آب!معبد جایگاه نوازش آب،به گفته ی دکتر سرفراز کاهنان پیش از طلوع " مهر"در صحن جمع می شدند آب از راه رو های باریک پیرامون بنا کف صحن را پرکرده و درست با نمودار شدن نخستین شعاع های نور خورشید از پنجره های کوچک زیر سقف، هفت رنگ رنگین کمان بر روی سطح آب متجلی میشدند...دو هفته ی گذشته مشغول طراحی و ساخت برای این مفهوم بودم سطوحی با نقش ها ی نمادین آب و مهر که جایگاه هایی برای حضور زنده ی آب در آن ها تعبیه شده .چیزی که مثل یک فلش راهنما عمل  می کند رسیدن به اسم خودم در این جستجو بود " نیلوفر" از نماد های "آناهیتا " است!مدت هاست که فهمیده ام هیچ اسم دیگری بیش از این نام نمی توانستم داشته باشم این نام که دریک شب شاد از روی ترانه ی قدیمی " پوران " هنگامی که هنوز در بطن مادرم می لولیدم توسط بابا فرهاد و مامان پورانم برگزیده شد همان فلش راهنمایی ست که بارها در زندگیم به آن برخورد کرده ام ... نامی ست که هنگامی از وسعت سهراب نشئه میشدم  ،مثل آیینه مرا به خودم بازمی گرداند حالا "صدای پای آب " هم می آید...و من که طالع بینی ها را خرافی و مسخره می دانستم نمی دانم چه طور در طالعم نوشته شده "عنصر وجود آب" رنگ " آبی"....و چرا سال های سال است در کمد م را که باز کنی یک آبی تیره ،رنگ غالب است!و حالا آناهیتا؟! این ها برایم شده اند عین عبارت "پدر ،پسر ،روح القدس" و من مسافر قایق آبه های جهانم!

درست اون بالا، جایی که الان نشستم و شده خونه من!آره ، خونه گرفتم ، خونه ی یک نفره...این تجربه شوخی بر دار نیست...توی این خونه تو هستی و تنهاییت و دیوار هایی سفید که زل زل نگات می کنند  این تو هستی و تنهاییت که باید با هم کنار بیایید گاهی عاشقانه هم رو در آغوش می گیریم و گاه از سکوت گسش سر به کوچه می گذارم...این بالا تا بخواهی جا برای فکر کردن و فکر نکردن هست ...این بالا " من " عجیب و غریبی این روز ها دارد شکل می گیرد چیزی که برای خودم ناشناخته است.