لوتوس

lootoos — Wed, 20 Aug 2008 07:53:18 GMT

چرا توقف کنم ، چرا؟

پرنده ها به جستجوی جانب آبی رفته اند

افق عمودی است

افق عمودی است و حرکت :فواره وار

و در حدود بینش

سیاره های نورانی می چرخند

زمین در ارتفاع به تکرار می رسد

و چاههای هوایی

به نقب رابطه تبدیل می شوند

و روز وسعتی است

که در مخیله ی تنگ کرم روزنامه نمی گنجد...........

فروغ

lootoos — Tue, 19 Aug 2008 09:46:18 GMT

تمام زندگی چیزی مرا از کشیدن باز میداشت،مداد رنگیهای خشکی که رنگ نمیدادند،کاغذهای لیزی که مناسب نبودند،درسها، درسها و درسهایی که باید می خواندم ،کتاب هایی که رنگها درش ناشناخته بودند ، هنرهایی که از محضی نقاشی فاصله داشتند و حالا اینقدر دوست داشتنم مهر تاخیر خورده که وقتی به آن فکر میکنم با تردید مینگرم که آیا وافعا دوست دارم یا نه ؟ حالا تردید دوست داشتنم ،افسردگی بد کشیدنم و دلزدگی از گذر زمان مرا باز میدارد گویی همه چیز شهادت میدهد که من یک انسان روزمره و فانی ام. تمام عمر چیزی بر روی زندگی ام چفت نمی شد و همیشه چیزی بود که می لنگید .

"بدی های من چه هستند،

جز شرم و عجز خوبیهای من از بیان کردن .

جز ناله اسارت خوبی های من

در این دنیایی که

تا چشم کار میکند

دیوار است و دیوار است و دیوار است

و جیره بندی آفتاب است

و قحطی فرصت است

و ترس است

و خفگی است

و حقارت است ...................." *

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

*تکه ای از نامه فروغ

تمرکز در بیست و هفتم مرداد

lootoos — Mon, 18 Aug 2008 09:12:18 GMT

وضوح تجربه ها

lootoos — Thu, 14 Aug 2008 06:32:18 GMT

فصل اول :

تا کنون بسیار پیش آمده که همزمانی اتفاقات توجه ام را جلب کرده باشد .."اتفاق"...هیچ وقت زیاد جدی اش نمی گرفتند و نمی گرفتم تا قبل از این شبیه چیز کوچک روزمره ای بود که پیش آمدن یا نیامدنش تاثیر مهمی نمی توانست داشته باشد ... تا اینکه در طول مسیرهای زندگی ام فهمیدم که چگونه باید با آن روبه رو شوم ، "اتفاق"شاید به این معنی می تواند باشد که پس از روزها و روزها ریاضت کشیدن در لحظه ای بدون آنکه خودآگاهت درگیرش باشد خود را نشان میدهد و می تواند همان نقاط درخشش اثر هنری شود ،یعنی لایه های اوج یک اثر چرا که بقیه اش سنت است و تکنیک و ارث بردن از دیگر جهان.

"اتفاق" می تواند لحظه ای باشد که به ناگاه متوجه می شوی که "عشق " نمایان شده ،در مورد عشق به وقوع یک اتفاق معتقد شده ام ،چرا که عشق از گره خوردن اجزایی مختلف از هر گوشه و کنار وجود آدمی بر می خیزد و تنها در "اتفاق "است که اگر خودت را بشناسی می فهمی که حضور پیدا کرده است ...

و "اتفاق" بدان معنی که در زندگی روزمره رخ میدهد ،شامل تمام رخداد های به ظاهر بی معنی و تصادفی ،اکنون چنین می اندیشم که تنها به شرط هوشیار بودن تو است که این اتفاقات همان نشانه هایی می شوند که هم مرتبط خواهند شد و یاریت می رسانند.....

فصل دوم :

اندیشیده بودم که چه طور تمام تاریخ تمدن آدمی را در خود می گذرانم و چه طور دوره های تاریخ تمدن های گذشته در احساسات من نمایان میشوند ،در واقع همان طور که خودم همچون بشر اولیه آغاز کرده بودم ،دوران کلاسیکی را در عصر معاصر گذرانده بودم ،همچون انسان سده های میانه قرون وسطی و دوره ی انحطاط را طی کرده بودم ،در زمان خودم ولی در خودم با رنسانس مواجه شده بودم .....همانطور هم توانسته بودم حس زمانهای گذشته را نیز تجربه کنم،گویی که انگار ما در تاریخیم و تاریخ در ماست !تمامی آن هزاره هایی که به طور کلی طول کشید تا بشریت رشد کند ،انسان ها به طور خاص نیز در عمر 60-70 ساله ی خود طی می کنند و جالب اینکه بر عکس این قضیه هم صدق می کند یعنی اینکه درست در مسیر تاریخ قرار بگیری و بدانی پشت سرت چه بوده و تو حالا در کدام نقطه واقع شدی و بدانی که تو امتداد عمر کلی بشر هستی ،اینچنین است که انگار خیلی زیسته ای و عمرت به اندازه ی عمر بشریت کش می آید حال آنکه تو تنها سلولی بوده ای از پیکر آدمی !

فصل سوم و چهارم :

این اواخر به اهمیت جزییات پی برده بودم،یعنی کم کم توانستم جهان را از ورای آن لایه ی کلی که تا قبل از آن میدیدم ،با وضوح بالاتری نگاه کنم ، "وضوح " داشتن دید خیلی مهم است "زیبایی شناسی " ات را تحت تاثیر قرار می دهد .مثلا در مورد شب ،معتقد شدم که هیچ رنگ سیاهی صرفا وجود ندارد و چشم هایم را تیز کردم برای دیدن رنگها در شب رنگ شب یک جنگل ، کوه ،رودخانه ....!آنچه با چشم دیدم طیف بیکران رنگ ها بود که پیش از این نامرئی و سیاه به نظر می امدند ،یکی یکی مورد بررسی شان قرار می دادم و در مورد هر رنگ از خود می پرسیدم "این چه رنگی ست ؟و درست در کجای دایره رنگی واقع می شود ؟" ،

کلیات را که رد کردم با بدن خودم مواجه شدم ،بدنی که تا پیش از این به صورت یک حجم کلی بررسی اش می کردم حالا تا ریز ترین سلولهای پوستش نیز برایم اهمیت پیدا کرد و واضح شد، یعنی تو تسلط پیدا می کنی بر جسمت با آن ارتباط بر قرار می کنی و به نوعی خودآگاهی میرسی ،چنین تجربه ی تمرکز و وضوح در موارد دیگر نیز بسط داده شد در ارتباط با یک گیاه ،ارتباط با غذایی که می خوری ،ارتباط با هوایی که در اطرافت حس می کنی .حالا فهمیده ام که تمام اینها همان "مسئله انرژی " است تو تمرکز می کنی ،آنوقت به سمت موجودات انرژی می فرستی و از آنها انرژی می گیری و ارتباط بر قرار می کنی .

تمام انسان ها به داشتن این انرژی محتاج اند اما اغلب نمی دانند که چگونه انرژی خود را تقویت کنند آن وقت است که انرژی را از یکدیگر میدزدند ،این کار را از طرق گوناگون انجام میدهند تمامی سلطه جویی ها به همین علت است ،هرگاه که انسانی انرژی خود را به این طریق تکمیل می کند ،احساس ضعف بر انسانی که انرژی اش دزدیده شده دست میدهد.و این قاپیدن انرژی همچنان ادامه دارد ...................

تمامی آنچه نوشته ام تجربه هایی بود که به آنها دست یافته بودم ،ولی چرا تا کنون حرفی از آن نزده بودم ؟به این علت که به وضوح توان تجزیه تحلیل کردن آنها را نداشتم آنها در من می آمدند میرفتند اما انگاردر زیر پرده ی گنگی مغزم گیر کرده بودند آنچه وضوح آن ها را برایم آشکار کرد کتابی بود که "اتفاقی"به دستم رسید ،و تمامی این حرف ها را فصل به فصل با عنوان کشف و شهود مورد بررسی قرار داد ،هرچند که اکنون در نیمه هایش هستم اما ترجیح دادم آنها را مرئی تر کرده و بنویسم ؛ شاید دقیقا منظور کتاب چنین نباشد اما من نوشته هایش را با تجربیات شخصی ام منطبق کردم ، فصل پنجم کتاب از تجربه های عارفانه ای سخن می گوید که فکر نمی کنم تاکنون به درستی درکش کرده باشم اما شاید در آینده ......

نام این کتاب "پیشگویی آسمانی " نوشته "جیمز رد فیلد " و ترجمه "هرمز عبدالهی " است .

اکنون درخت ها همه در باغ خفته ، پوست می اندازند

lootoos — Fri, 08 Aug 2008 15:12:18 GMT

مدتی ست به حضور "شعر" در کار فکر می کنم ،شاعرانگی که بایستی یک اثر در خود داشته باشد ، شاعرانگی که باید در خود بیابیمش ،نوعی تیز بینی و وضوح در ادراکات ،چیزی که تمام آثار ارزشمند حاملش هستند و اینکه چه قدر دامنه ی خیالپردازانه بودن و رندی می تواند وسیع باشد و ما اغلب ،چون شاعر نیستیم یا یادمان میرود که شاعر باشیم فراموشش می کنیم ، حواسمان فقیر می ماند از تمرکزی که باید تمام وجودمان را غرق در خود کند ،نه رنگ ها را واضح میبینیم نه زیبایی را ،نه گذر لایه ای رقیق از هوا را روی سلول های پوستمان حس می کنیم نه توان شنیدن بوی عمیق هر ماده یا حقیقتی را داریم وکمتر بر آنچه می گذرد هوشیاریم ،آن وقت انگار همیشه یک گوشه کار لنگ میزند ،حرکت و پویایی در کار شبیه یک "رقص عجیب و مکانیکی " می شود و خودمان هم شبیه "جماعت خواب ".شعری که باید مانند خوابی در کار حضور داشته باشد و به مخاطب شکی وارد کند تا به هوشیاریش برساند :

Giuseppe penone هنرمند ایتالیایی معاصر به شدت چنین شاعرانگی را در آثارش می لغزاند وی بدوی ترین مواد را برای برگردان شاعرانه طبیعت به خدمت میگیرد ،آثار وی این گونه تکمیل میشوند که نهایتا طی گذر تمامی مراحل ،عناصر طبیعی در کنار یکدیگر وفادارانه باقی مانده و کیفیت بصری ،لامسه ای و بویایی متریال ها آشکار میشود .این ویژگی ها توسط تدابیر هنرمندانه ،از جوهر جادویی و خیالی خود آن مواد زاده میشوند .

"درخت" به مثابه یک کارخانه زنده ،که در ظاهر نمایی نزدیک به پیکره ی آدمی دارد و ساده ترین ایده برای نمایاندن روح زندگی است ،در مرکز آثار پننه واقع میشود ،وی درخت را نه از لحاظ دارا بودن ارزش های سمبولیکش که به عنوان بهترین و سودمندترین متریال و فرم برای مجسمه سازی در نظر می گیرد .یک موجود زنده که در فرایند فسیل شدن قرار می گیرد و ظاهرش این تجربه را به نمایش می گذارد .

پننه زمان را از طریق گذران زندگی بر درخت بررسی می کند. به عنوان مثال او با کار گذاشتن دستی برنزی در تنه دخت در یک روند طبیعی نوعی دخالت و دستکاری می کند و خود عنصر طبیعت را مورد استفاده قرار میدهد.

یا در کارهایی که از 1990 به بعد انجام میدهد ،سعی در یافتن "جان یا جوهر درخت "را دارد اینبار او آوندهای درونی درخت را موضوع قرار میدهد ،بخش ناپیدایی که کسی متوجه اش نیست ،پننه با ظرافتی خارق العاده بخش های اطراف آن را خالی میکند تا به آوندهای مرکزی برسد آنگاه درخت دیگری را در این میان به نمایش می گذارد .

پننه در آثارش به " "auto refrencement یا خود مرجعی میپردازد ، نوعی توجه به درون خویشتن ،قالبگیری از بدنش نمونه ای از این تفکر است وی در اثر "دم و بازدم "قالب کل بدنش را در گل در می آورد حجم عظیمی از گل که درست از زیر" بینی" اش امتداد می یابد و کل تنش را در بر می گیرد ، وهنرمند به ثبت لحظه می پردازد به ثبتی از خویشتن ...در این اثر شاهد حجمی هستیم که همانطور که نماد ایستایی و مردانگی است در عین حال فرم مادینگی را نیز در خود دارد ،همانطور که از خلا پیکر هنرمند پرشده ،نفس کشیدنش را نیز متجلی می کند ....

پننه ظریفترین افکارش رادر وسیع ترین پهنه ها به اجرا در می آورد و شعرهایش را چون نغمه ای آرام آرام میسراید.او دیواری را با تیغ های تیز گیاهی خاص می پوشاند ُتیغ هایی که تماس احتمالی با آنها برنده است نقش لبی را در خود دارند که در مرکز آن یک ورقه ی نازک طلایی با حرکت آرام و صدای اسرار آمیزش ُشعری کوتاه و عمیق میسراید.

در اثر دیگر ،او دیوارعظیمی از یک بنای قدیمی(کلیسا ) را با جعبه هایی که حاوی نوعی برگ و گیاه معطر هستند به طور یک پارچه می پوشاند طوری که عطری ملایم تمامی فضا را پر می کند ،نقطه ی اوج این کار نصب یک شش در میان دیوار است که با حضور ظریف خود منظور اثر را کامل می کند.

برای آنا و پارمیدا

lootoos — Mon, 07 Jul 2008 13:27:05 GMT

و اما بعد از ژوژمان همه چیز روی یک روال نرم افتاد و پیش رفت از رفتن من به کلوپ طراحی ،تا فیلم دیدن و شرکت در جلسه نقد و بررسی ، مطالعه تاریخ هنر،و نهایتا پیش آمدن یک ورک شاپ سه روزه توتال آرت "دکتر ضیایی"که تجربه خوب و مفیدی بود و به انسجام فکری و داشتن تجربه های عملی خیلی کمک کرد .

اما در دو سه روز اخیر خاله و دخترخاله هایم از امریکای دور به ایران آمدند ! اینها آدمهایی هستند که همیشه برایم جالب و اسطوره ای بودند ؛ زنانی قوی و مستقل ،زیبا و پر از شور زندگی ،با لباس هایی خوش رنگ و عطرهایی خوش بو و سورپریزهایی متنوع."آناهیتا"ده سالی از من بزرگتراست و در بچگی شاید تنها الگویی بود که من در نظر داشتم .همیشه ناخودآگاه جذبش میشدم و همیشه دور بودنشان کم ماندنشان جداشدنمان آزارم میداد ،چشمان آبی رنگش به نظرم خارق العاده میرسید و دوست داشتم ساعت ها به ریزه ریزه حرکات دلنشینش نگاه کنم ،به ذوقی که نسبت به همه چیز داشت ،خوب به یاد دارم تولد پنج سالگی ام را یک جعبه ی مستطیل شکل با پاپیونی نارنجی رنگ بین تمامی هدیه ها بود و ذهنیت من در مورد استاندارد یک هدیه کاملا بیان می کرد چیزی داشت که در دیگر هدیه ها نمیدیم آن شب تمام کادوها لباس بود ،لباس هایی که گاهی اندازه در میامد و گاهی تنگ بود ،چندان شورانگیز نمینمود اما هدیه آنا قوطی مستطیل شکل با ربان نارنجی اش : بک مجسمه گچی از یک زن با دامن پف دار اروپایی و رنگ صورتی فوق العاده اش بود!دامن پفدار مجسمه سوراخ سوراخ و مجسمه در اصل چراغ خواب بود!به سان عروسکی به آغوش میفشردمش و سالها به چهره و مدل لباسش خیره می شدم و طرحش را می کشیدم هنوز بوی آن لحظه را در اعماق مغزم میشنوم !دومین هدیه اش همچون جادویی بود که سالها و هنوز در هاله اش هستم ،یک نوار ویدوئی آن هم درست زمانی که داشتن ویدئو جرم بود و پنهانش میکردیم !همچون یک گنج واقعی برایم با ارزش بود یکی از سرمایه های کودکی ام بود ."سیندرلا"وچنین شد که با والت دیزنی آشنا شدم هزاران بار دیدمش با تمامی جزییات بعد کارتونهای دیگر ش را دیدم ونهایتا در دبیرستان بود که من به هوس انیمیشن گرایش خود را به سمت هنر چرخاندم.

درست ده سالم بود که یک کیک تولد عجیب برایم پخت یک کیک بزرگ که عدد ده را نمایش میداد آن شب در ذهن کودکانه ام همچون فستیوالی رنگین نقش بسته ،آنا برای همه چیز جور دیگری می اندیشید و برای من همیشه نو ،زیبا و مهربان بود و یکی از نادرترین آدمهایی بود که سخاوتمندانه مهر میورزید و پاسخ مهر را میداد.اما به ناگاه در همان ده سالگی خبر مهاجرتش آمد و من برای نخستین بار با غم عجیبی مواجه شدم که نمیشناختمش فقط سنگینش روی سینه ام عذاب آور بود اکنون نه تنها به خودش بلکه به دختر بچه ی موبور یک ساله اش هم سخت دلبسته شده بودم ،آن شب وقتی رفتند گریه کردم و هیچ چیز نمی توانست آرام بخش باشد جز کشیدن یک نقاشی از آنچه که در ذهنم از او مانده بود .بعد از آن دلخوشی ما شده بود نامه ها و عکس هایی که از او میرسید نامه هایش هم رنگین و خوش بو بود و هدیه های کوچک به مثابه بوسه های عطر آگینی درونش میدرخشید. هدیه هایی که هنوز نگهشان داشته ام.گذشت......و حالا انتخاب عنوان "آناهیتا" برای پایان نامه ام مسلما بیربط نیست ،هرچند که از ناخودآگاه برخاسته است...این چند روزه دیگر با نیلوفر کم روی خجالتی مواجه نیستم نیلوفر که نمی توانست عشقش را بیان کند نیلوفری که در قالب برنامه ی مدرسه گرفتار شده بود و باید شب ها زود میخوابید یا بنا به دلایلی نمیتوانست در کنارشان باشد ... حالا زمان گویی مهربان تر شده و کودکی کمی التیام یافته.حالا هنوز کودکی در درون جریان دارد و مغزی از بیرون به تمام "فردا باید بروی مدرسه زود بخواب"می خندد.

lootoos — Sat, 21 Jun 2008 21:29:18 GMT

"فارغ التحصیلی"!چه واژه ی زشتی.برای من که این کلمه یعنی این که با اردنگی پرتت کنند توی دنیای مرده ها و فسیل شده ها ...از شکلش هم خوشم نمی یاد کلمه ی دراز عربی پر از غ و ال و ح و ص ...مسخره!درست از روزی که پچ پچ این کلمه بلند شد در تصمیم خودم برای ارائه پایان نامه در ترم نه مصمم شدم و وسواس خاصی به جونم افتاد برای از نو شروع کردن برای هیچ وقت تمام نشدن برای تازه شدن این روزها در تلاشم برای درست کردن آرشیو موسیقی و فیلم و فیلم دیدن!کلی فیلم های خوب در چند روز اخیر گیر آوردم،تله تئاتر عروسی خون که بر اساس نمایشنامه لورکاست و موسیقی و بازی هاش رو خیلی دوست دارم ،داگویل که نیکول کیدمن بازیگر اصلیشه و حال و هوای خاصی داره فضایی کابوس مانند که خیلی وقت ها شده تو خودم حسش کنم،ژاکت که فیلم مرموزی بود و زیاد نفهمیدمش اما رمزآمیز بودنش رو دوست داشتم،فریدا کالو فیلمی سرشار از رنگ ،شور و غم فیلمی پر از زنانگی.مودیگلیانی که پر از حال و هوای نقاشانه است چیزی که دوست دارم همواره باآن باقی بمانم.گربه روی شیروانی داغ که برای من با اینکه قبلا هم دیده بودم و با اینکه ریتم یکنواختی داره نکته های ظریف زیادی داره و آخرین و کوبنده ترین "پرتقال کوکی" استنلی کوبریک فیلمی که وقتی ببینیش فکر میکنی "آهان این یه فیلم واقعیه!"مغزت در حین دیدن این فیلم و حتی تا چند ساعت بعد سرّه و تعطیل. اما ممکنه نصف شب از خواب بیدارت کنه و تا چند روز همچنان درگیرش بمونی ،ذهن فیلم سازه که می تونه داستانی رو این چنین اسطوره وار برات بیان کنه همه چیز با این دوز بالا ،تمام سستی ها توهم ها خیالات مبهم با دیدن چنین فیلمی از سرت کاملا میپره و تو انگار با خود آتش داغ مواجه میشی ...چندین و چندین بار دیگر به تماشایش خواهم نشست .به یاد دارم استنلی کوبریک با ادیسه فضایی و غلاف تمام فلزی اش نیز چنین تاثیراتی بر من گذاشته بود .در موردش بیشتر مطالعه خواهم کرد...خلاصه که از تریلی "فارغ التحصیلی"به نقطه "پرتقال کوکی"رسیدم و چه جالب بود وقتی امروز در کلوپ طراحی با تاریخ جلسه نقد و بررسی اش مواجه شدم...جالب است این هم جزو همان نشانه هایی ست که هر از چند گاهی در زندگیم پیدا میشوند و راه را نشان میدهند من ستاره ها را خوب میشناسم هرچند که "کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ "!

ژوژمان ترم هشت:

lootoos — Tue, 17 Jun 2008 20:13:24 GMT

حجم ها جزو کارهای اخیرم هستند که امروز در آخرین ژوژمانمون (ترم ۸) ارائه شدند در واقع چیزی که من در این ها میبینم تنها نقطه ی شروعی یست برای ادامه دادن...

راه

lootoos — Sat, 14 Jun 2008 19:29:17 GMT

یه جورایی فارغ التحصیل شدم ، تمام واحدها پاس شده و من چهار سال زندگی کرد ه ام زندگی واقعی…غرولند زیاد میشنوی حماقت زیاد میبینی اما کیفیتی از زندگی را در این چهارسال لمس کردم که خالص بود و حالا هیچ پشیمانی ندارم راضی هستم برای همه چیز من چهار سال عاشق بودم و حالا یاد گرفتم که عاشق بمانم و تلاش کنم خوشحالم که به دو هدف این رشته را انتخاب کردم به دنبال دو سوال ،دو سوالی که برایم اساسی بود و به جوابش هم رسیدم روزی که انواع رشته های نقاشی مجسمه سازی گرافیک …پیش رویم بود و من از عشق خودم به نقاشی اطمینان داشتم همه چیز را به بوته ی آزمایش گذاشتم دو سوال پیش آمد که هیچ کس نمی توانست پاسخی برایش بیاورد و تصمیم گرفتم پاسخش را در تجربه بیابم اول-آیا هنر برای من در قالب یک بوم محدود میشود؟آیا هنر برای من مساویست با نقاشی وبس ؟! و دوم – حرف هنر ایران چیست واقعا چیست؟!تصمیم گرفتم هنرش را بشناسم هرچند که از کودکی با هیچکدام از صنایع دستی دور میدان نقش جهان همذات پنداری نمی کردم و گاهی هم بدم میامد .اما به دنبال راه خود و خودم بودم و حالا بعد از چهار سال فقط خدا می داند که چه حقیقتی پشت هنر ایران میبینم هنری که در واقع هم هیچ ربطی به مغازه های اطراف میدان ندارد هنری که عمق دارد و من را تغذیه می کند و در آغازم . من همچنان نقاشی را دوست دارم و به سویش خواهم رفت فضای شخصی من ریز ریز ،آرام آرام و تنها با تجربه ی تجربه به دست می آید .و امروز… " رازی مگو " راباید فاش کرد در تمام این روزها در کنار این دو سوال یک انسان هم بود ، که چشمان بی سوی من در اولین روز در چهار سال پیش حقیقتی را در وجود بلورینش دید . زیر یک سایبان در فضایی شلوغ و پر ابهام مثل یک پرده شفاف نور را از خود عبور میداد درست شبیه یک جنین زیبا ،شفاف و پاک بود و چیزی ناخود آگاه چشمانم را بر وجودش گره زد ،دو سوال و یک غریبه ی شفاف به دلم می گفتند که برای ماندن بتپد ، روزها می گذشت ترم ها می رفتند دو سوال بود و غریبه ی شفاف هم همیشه .حالا دو سوال هستند پاسخ هم هست اما پاسخش یعنی برو یک عمر زندگی کن ،خسته نشو ،کم نیار و همچنان برو…و غریبه ی شفاف هم باز به دلم می گوید که بتپد برای اینکه جنین بلورین درست عین یک نوزاد راه زیادی در پیش دارد و گویی هیچ وصلی برای هیچ عشقی معنایی ندارد تنها باید جریان داشت .

lootoos — Tue, 13 May 2008 20:16:40 GMT

خسته ام روز شلوغ پلوغی بودکنار کوره ی دست سازمون با ۱۰۰۰ درجه حرارت شاید بعدا در موردش گفتم...فردا باز سفر و باز جاده...به سمت شمال خواهم رفت با چشمانی تشنه.